{"id":326,"date":"2020-09-04T10:46:13","date_gmt":"2020-09-04T10:46:13","guid":{"rendered":"http:\/\/virus-bacterie.nl\/?p=326"},"modified":"2024-03-02T08:19:10","modified_gmt":"2024-03-02T08:19:10","slug":"rabies-hondsdolheid","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/virus-bacterie.nl\/?p=326","title":{"rendered":"Rabi\u00ebs – Hondsdolheid"},"content":{"rendered":"

Rabi\u00ebs is een dodelijke, maar te voorkomen virale ziekte. Het kan zich verspreiden naar mensen en huisdieren als deze worden gebeten of gekrast door een hondsdol dier. Rabi\u00ebs komt vooral voor bij wilde dieren zoals vleermuizen, wasberen, stinkdieren en vossen. In veel andere landen dragen honden echter nog steeds het rabi\u00ebsvirus bij zich en de meeste sterfgevallen door hondsdolheid bij mensen over de hele wereld worden veroorzaakt door hondenbeten.<\/em><\/p>\n

Hondsdolheid<\/strong>
\nHet rabi\u00ebsvirus infecteert het centrale zenuwstelsel. Als een persoon niet de juiste medische zorg krijgt na een mogelijke blootstelling aan hondsdolheid, kan het virus ziekte in de hersenen veroorzaken, wat uiteindelijk de dood tot gevolg heeft. Hondsdolheid kan worden voorkomen door huisdieren te vaccineren, weg te blijven van dieren in het wild en medische hulp in te roepen na mogelijke blootstellingen voordat de symptomen beginnen.<\/p>\n

Overdracht<\/strong>
\nHet rabi\u00ebsvirus wordt overgedragen door direct contact (zoals door een beschadigde huid of slijmvliezen in de ogen, neus of mond) met speeksel of hersen- of zenuwstelselweefsel van een besmet dier.
\nMensen krijgen meestal hondsdolheid door de beet van een hondsdol dier. Het is ook mogelijk, maar zeldzaam, dat mensen hondsdolheid krijgen door krassen, schaafwonden of open wonden, die worden blootgesteld aan speeksel of ander potentieel besmettelijk materiaal van een hondsdolle dier. Andere soorten contact, zoals het aaien van een hondsdol dier of contact met het bloed, de urine of de uitwerpselen van een hondsdol dier, worden niet in verband gebracht met het risico op infectie en worden niet beschouwd als zorgwekkende blootstellingen aan hondsdolheid.
\nAndere manieren van overdracht, afgezien van beten en krassen, zijn ongebruikelijk. Inademing van verstoven rabi\u00ebsvirus is een mogelijk, maar behalve laboratoriummedewerkers zullen de meeste mensen geen a\u00ebrosol van rabi\u00ebsvirus tegenkomen. Overdracht van hondsdolheid door hoornvlies- en orgaantransplantaties is bekend, maar is ook zeer zeldzaam.
\nSinds 2008 zijn er gevallen bekend van enkele orgaandonoren met hondsdolheid. Veel organisaties voor orgaanontvanger hebben een screeningsvraag over de blootstelling aan hondsdolheid toegevoegd aan hun procedures om de geschiktheid van elke donor te beoordelen.
\nGebeten worden door een ge\u00efnfecteerde persoon zou in theorie hondsdolheid kunnen overdragen, maar dergelijke gevallen zijn niet bekend. Toevallig contact, zoals het aanraken van een persoon met hondsdolheid of contact met niet-infectieuze vloeistof of weefsel (urine, bloed, uitwerpselen), is niet geassocieerd met het risico op infectie. Contact met iemand die inenting tegen hondsdolheid krijgt, vormt geen blootstelling aan hondsdolheid, vormt geen risico op infectie en vereist geen profylaxe (manier om een ziekte te voorkomen) na blootstelling.
\nRabi\u00ebsvirus wordt niet-infectieus wanneer het uitdroogt en wanneer het wordt blootgesteld aan zonlicht. Verschillende omgevingsfactoren zijn van invloed op de snelheid waarmee het virus inactief wordt, maar in het algemeen kan het virus als niet-infectieus worden beschouwd als het materiaal, dat het virus bevat, droog is.<\/p>\n

Welke dieren kunnen rabi\u00ebs krijgen?<\/strong>
\nAlle zoogdieren kunnen hondsdolheid krijgen, maar slechts een paar soorten zijn belangrijk als overdrager voor de ziekte. Er zijn verschillende stammen van het rabi\u00ebsvirus ge\u00efdentificeerd in vleermuizen, wasberen, stinkdieren, vossen en mangoesten. In veel andere delen van de wereld komt hondsdolheid bij honden nog steeds veel voor.<\/p>\n

Tekenen en symptomen<\/strong>
\nNa een beet of andere besmetting moet het hondsdolheidvirus door het lichaam naar de hersenen reizen voordat het symptomen kan veroorzaken. Deze tijd tussen de blootstelling en het optreden van symptomen wordt de incubatietijd genoemd en kan weken tot maanden duren. De incubatietijd kan vari\u00ebren op basis van de locatie van de blootstelling (de afstand tot de hersenen), het type rabi\u00ebsvirus en eventuele bestaande immuniteit.
\nDe eerste symptomen van hondsdolheid kunnen erg lijken op die van griep, waaronder algemene zwakte of ongemak, koorts of hoofdpijn. Deze symptomen kunnen dagen aanhouden.
\nEr kan ook een ongemak of een prikkelend of jeukend gevoel zijn op de plaats van de beet, dat binnen enkele dagen verergert tot acute symptomen van cerebrale disfunctie, angst, verwarring en opwinding. Naarmate de ziekte vordert, kan de persoon last krijgen van delirium, abnormaal gedrag, hallucinaties, hydrofobie (angst voor water) en slapeloosheid.
\nDe acute ziekteperiode eindigt doorgaans na 2 tot 10 dagen. Zodra klinische tekenen van hondsdolheid optreden, is de ziekte bijna altijd dodelijk en is de behandeling doorgaans ondersteunend. Tot op heden zijn er minder dan 20 gevallen van overleving van de mens door klinische hondsdolheid gedocumenteerd en slechts enkele overlevenden hadden geen voorgeschiedenis van profylaxe voor of na blootstelling.
\nDe tekenen, symptomen en uitkomsten van hondsdolheid bij dieren kunnen vari\u00ebren, maar zijn vaak vergelijkbaar met die bij mensen, inclusief vroege niet-specifieke symptomen, acute neurologische symptomen en uiteindelijk de dood.<\/p>\n

Hulp zoeken<\/strong>
\nAls u in contact bent geweest met wilde dieren of onbekende dieren, vooral als u bent gebeten of gekrast, moet u met een arts contact opnemen om het risico op hondsdolheid of andere ziekten te bepalen. Was eventuele wonden onmiddellijk met water en zeep en ga dan naar een arts. Het is belangrijk om te weten dat, in tegenstelling tot de meeste andere dieren die hondsdolheid dragen, veel soorten vleermuizen zeer kleine tanden hebben, die sporen kunnen achterlaten, die snel verdwijnen. Als u niet zeker bent, zoek dan medisch advies om veilig te zijn.
\nOnthoud dat hondsdolheid een medische urgentie is, maar geen noodgeval. Beslissingen mogen niet worden uitgesteld.<\/p>\n

Welke medische zorg krijg ik als ik mogelijk aan hondsdolheid ben blootgesteld?<\/strong>
\nProfylaxe na blootstelling (PEP) bestaat uit een dosis humaan rabi\u00ebs immunoglobuline (HRIG) en rabi\u00ebsvaccin, gegeven op de dag van de blootstelling aan rabi\u00ebs en vervolgens een dosis vaccin die opnieuw wordt gegeven op dag 3, 7 en 14. Voor mensen die dit hebben en nooit eerder tegen rabi\u00ebs zijn gevaccineerd, moet profylaxe na blootstelling (PEP) altijd de toediening van zowel HRIG als rabi\u00ebsvaccin omvatten. De combinatie van HRIG en vaccin wordt aanbevolen voor zowel bijt- als niet-bijtblootstellingen, ongeacht het interval tussen blootstelling en aanvang van de behandeling.
\nMensen die eerder zijn gevaccineerd of die vooraf tegen hondsdolheid zijn inge\u00ebnt, mogen alleen vaccin krijgen. Bijwerkingen op het rabi\u00ebsvaccin en immuunglobuline komen niet vaak voor. Nieuwere vaccins die tegenwoordig in gebruik zijn, veroorzaken minder bijwerkingen dan eerder beschikbare vaccins. Milde, lokale reacties op het rabi\u00ebsvaccin, zoals pijn, roodheid, zwelling of jeuk op de injectieplaats, zijn gemeld. In zeldzame gevallen zijn symptomen zoals hoofdpijn, misselijkheid, buikpijn, spierpijn en duizeligheid gemeld. Lokale pijn en lichte koorts kunnen volgen op de injectie met immunoglobuline tegen rabi\u00ebs.
\nVoor de beste resultaten moet het vaccin met aanbevolen tussenpozen worden gegeven. Praat met uw arts als u uw opnamen niet met het aanbevolen interval kunt maken. Preventie van rabi\u00ebs is een ernstige zaak en er mogen geen wijzigingen worden aangebracht in het doseringsschema. Mensen kunnen geen hondsdolheid overdragen aan andere mensen, tenzij ze zelf hondsdol zijn. PEP beschermt u tegen het ontwikkelen van hondsdolheid en daarom kunt u andere mensen niet aan hondsdolheid blootstellen. U kunt blijven deelnemen aan uw normale activiteiten.<\/p>\n

Preventie<\/strong><\/p>\n